Magisch moment

Er zijn uitvaarten die je als uitvaartbegeleider nooit meer vergeet.

Dat zijn helaas ook de uitvaarten die je het liefst wél zou willen vergeten, de (gelukkig zeldzame) keren dat er iets fout ging – of dat er zelfs meer fout ging, de Wet van Murphy. En altijd is er dan de vraag: lag het aan mij, had ik het kunnen voorkomen?

Ook onvergetelijk (in negatieve zin): lastige en vervelende families. Komt gelukkig evenmin vaak voor. Soms ontbreekt de klik, soms ook speelt er op de achtergrond zo veel dat je het simpelweg niet goed kúnt doen.

Maar de meeste uitvaarten die ik nooit zal vergeten zijn die met mooie, warme en bijzondere momenten.

Soms vanwege de locatie. In een voetbalkantine, omgeven door elftalfoto’s en natuurlijk de clubvlag over de kist gedrapeerd. In een café, gewoon thuis of zoals onlangs nog in een boerenschuur. Door de familie in twee dagen omgetoverd in een sfeervolle ruimte. Balen stro deden dienst als baar. De overledene was fan van Marco Schuitmaker. De Engelbewaarder móest bij haar afscheid worden gedraaid. Terwijl de achterkleinkinderen bellen bliezen, klapten de ruim 200 aanwezigen allemaal mee. En zo werd het afscheid een klein feestje – een ode aan een mooi leven dat bijna 92 jaar mocht duren. Prachtig!

En dan zijn er nog de uitvaarten, waar onverklaarbare, soms zelfs magische dingen gebeuren. De zon die ineens doorbreekt op een grijze, regenachtige dag, een vlinder die – hartje winter – plotseling rond de kist fladdert, regenbogen die aan het firmament verschijnen. In die categorie valt ook zeker de uitvaart van dorpsgenote Annie (66), twee maanden geleden. Annie had haar hele uitvaart zelf geregisseerd. De teksten, de muziek, alles was naar haar wens. Ook zij had één nummer dat niet mocht ontbreken: ‘Een ballonnetje’ van Toon Hermans. Toen ze nog een kleuter was, huppelde ze vaak samen met haar vriendinnetje door de straten, terwijl ze dat liedje zongen.

Bij haar afscheid haakten de kinderen en kleinkinderen een rode ballon, in hartjesvorm, aan de kist. Maar zodra die hingen, zag ik dat de touwtjes te lang waren en dat de ballonnen het zicht op het beeldscherm belemmerden. Na het aansteken van de kaarsen liet ik de ballonnen daarom weer losmaken. ‘Laat ze maar omhoog gaan’, stelde ik voor en zo gebeurde.

Namens Annie’s vriendin las ik later in de dienst een afscheidsgroet voor – zestig jaar vriendschap, zoveel mooie herinneringen. Daarna werd het liedje van Toon Hermans gestart. En tijdens dat liedje zakte één van de ballonnen naar beneden en danste, bijna op de maat van de muziek, voor het beeldscherm langs in de richting van de vriendin.

De zaal keek ademloos toe. Een magisch moment dat iedereen die er bij was nooit meer zal vergeten. Ik in elk geval niet. Annie hield de regie – tot het allerlaatst.